ORĘDZIE OJCA ŚWIĘTEGO FRANCISZKA
NA 99. ŚWIATOWY DZIEŃ MISYJNY 2025
19 października 2025 r.
Misjonarze nadziei pośród narodów

Drodzy Bracia i Siostry!
Na Światowy Dzień Misyjny w Roku Jubileuszowym 2025, którego centralnym przesłaniem jest
nadzieja (por. Bulla Spes non confundit, 1), wybrałem następujące motto: ?Misjonarze nadziei
pośród narodów?. Przypomina ono poszczególnym chrześcijanom i Kościołowi, będącemu
wspólnotą ochrzczonych, o podstawowym powołaniu aby, na wzór Chrystusa, być posłańcami i
budowniczymi nadziei. Życzę wszystkim czasu łaski z Bogiem wiernym, który odrodził nas w
zmartwychwstałym Chrystusie ?do żywej nadziei? (por. 1 P 1, 3-4). Chciałbym też przypomnieć
pewne istotne aspekty chrześcijańskiej tożsamości misyjnej, abyśmy pozwolili się prowadzić
Duchowi Bożemu i zapłonęli świętą gorliwością o nową epokę ewangelizacyjną Kościoła,
posłanego, aby ożywić nadzieję w świecie, nad którym ciążą mroczne cienie (por. Enc. Fratelii
tutti, 9-55).
1. Śladami Chrystusa, naszej nadziei
Obchodząc pierwszy zwyczajny Jubileusz Trzeciego Tysiąclecia po Jubileuszu Roku 2000,
wpatrujemy się w Chrystusa, który jest centrum historii, ?wczoraj i dziś, ten sam także na wieki?
(Hbr 13, 8). On, w synagodze w Nazarecie, ogłosił spełnienie się słów Pisma w ?dziś? swojej
historycznej obecności. W ten sposób objawił się jako Posłany przez Ojca, namaszczony Duchem
Świętym, aby przynieść Dobrą Nowinę o królestwie Bożym i zainaugurować ?rok łaski Pana? dla
całej ludzkości (por. Łk 4, 16-21).
W tym mistycznym ?dziś?, które trwa aż do skończenia świata, Chrystus jest spełnieniem
zbawienia dla wszystkich, zwłaszcza dla tych, których jedyną nadzieją jest Bóg. W swoim
ziemskim życiu ?przeszedł dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich? od zła i od Złego (por. Dz 10,
38), przywracając potrzebującym oraz ludowi nadzieję w Bogu. Doświadczył też wszystkich
ludzkich słabości, z wyjątkiem grzechu, przechodząc nawet przez chwile krytyczne, które mogły
prowadzić do rozpaczy, jak podczas agonii w Getsemani i na krzyżu. Jezus jednak powierzał
wszystko Bogu Ojcu, z pełnym zaufaniem poddając się Jego zbawczemu planowi dla ludzkości ?
planowi pokoju na przyszłość pełną nadziei (por. Jr 29, 11). W ten sposób stał się Boskim
Misjonarzem nadziei, najdoskonalszym wzorcem dla tych, którzy na przestrzeni wieków realizują
misję otrzymaną od Boga, nawet w najtrudniejszych próbach.
Pan Jezus kontynuuje swoją posługę nadziei dla ludzkości poprzez swoich uczniów, posłanych do
wszystkich narodów, którym mistycznie towarzyszy. Także i dzisiaj, pochyla się On nad każdą
osobą ubogą, cierpiącą, zrozpaczoną i przytłoczoną złem, aby obmywać ?jej rany oliwą
pocieszenia i winem nadziei? (VIII Prefacja Zwykła ?Jezus dobry Samarytanin?, Mszał Rzymski,
wyd. włoskie). Kościół, będący wspólnotą uczniów-misjonarzy Chrystusa, posłuszny swojemu
Panu i Mistrzowi oraz w Jego duchu służby, kontynuuje tę misję, dając życie wszystkim pośród
narodów. Chociaż, z jednej strony, musi stawiać czoła prześladowaniom, uciskom i trudnościom, a
z drugiej, własnym niedoskonałościom i upadkom wynikającym ze słabości poszczególnych jego
członków, Kościół jest nieustannie przynaglany miłością Chrystusa, aby podążać, z Nim
zjednoczony, na tej misyjnej drodze i podejmować, tak jak On i wraz z Nim, krzyk ludzkości, a
nawet jęk każdego stworzenia oczekującego ostatecznego odkupienia. Oto Kościół, który Pan od
zawsze i na zawsze wzywa do podążania Jego śladami: ?nie Kościół statyczny, [ale] Kościół
misyjny, kroczący z Panem po drogach świata? (Homilia podczas Mszy św. na
Zakończenie Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów, 27 października 2024 r.).
Poczujmy się zatem również zainspirowani do wyruszenia śladami Pana Jezusa, aby stać się, z
Nim i w Nim, znakami i posłańcami nadziei dla wszystkich, w każdym miejscu i okolicznościach, w
których Bóg daje nam żyć. Niech wszyscy ochrzczeni, uczniowie-misjonarze Chrystusa, sprawiają,
by Jego nadzieja zajaśniała w każdym zakątku ziemi!
2. Chrześcijanie, niosący i budujący nadzieję pośród narodów
Chrześcijanie, idąc za Chrystusem Panem, są wezwani do przekazywania Dobrej Nowiny, dzieląc
konkretne warunki życia tych, których spotykają, stając się w ten sposób niosącymi i budującymi
nadzieję. Rzeczywiście, ?radość i nadzieja, smutek i lęk ludzi w naszych czasach, szczególnie
ubogich i wszelkich uciśnionych, są również radością i nadzieją, smutkiem i lękiem uczniów
Chrystusa i nie można znaleźć nic prawdziwie ludzkiego, co nie odbijałoby się echem w ich
sercach? (Gaudium et spes, 1).
To słynne stwierdzenie Soboru Watykańskiego II, które wyraża uczucia i styl wspólnot
chrześcijańskich każdej epoki, nadal inspiruje ich członków i pomaga im podążać wraz z braćmi i
2
siostrami w świecie. Myślę w szczególności o was, misjonarzach i misjonarkach ad gentes, którzy
udaliście się do innych narodów, idąc za Bożym wezwaniem, aby mogły one poznać miłość Boga
w Chrystusie. Dziękuję wam z głębi serca! Wasze życie jest konkretną odpowiedzią na nakaz
Chrystusa Zmartwychwstałego, który posłał swoich uczniów, aby nieśli Ewangelię wszystkim
narodom (por. Mt 28, 18-20). W ten sposób przypominacie o powszechnym powołaniu
ochrzczonych, aby mocą Ducha Świętego i codziennym zaangażowaniem stawać się, pośród
narodów, misjonarzami wielkiej nadziei danej nam przez Pana Jezusa.
Horyzont tej nadziei wykracza poza przemijające rzeczywistości doczesne i otwiera się na
rzeczywistość boską, której przedsmak już teraz doświadczamy. Istotnie, jak przypominał św.
Paweł VI, zbawienie w Chrystusie, które Kościół ofiaruje wszystkim jako dar Bożego miłosierdzia,
nie tylko ?nie jest jakimś zbawieniem doczesnym, polegającym na zaspokojeniu wielkiej ilości
potrzeb materialnych albo też duchowych, które (?) równają się w pełni pragnieniom, życzeniom,
zabiegom i walkom doczesnym, ani nawet nie jest to zbawienie, wykraczające poza te wszystkie
granice, by dopełnić się w jakimś zespoleniu z jedynym ?Absolutem?, czyli z Bogiem: jest to
zbawienie nadprzyrodzone i eschatologiczne, które z całą pewnością zaczyna się w tym życiu, a
wypełnia w wieczności? (Adhort. apost. Evangelii nuntiandi, 27).
Wspólnoty chrześcijańskie, ożywione tak wielką nadzieją, mogą być znakami nowego
człowieczeństwa w świecie, który, w najbardziej ?rozwiniętych? obszarach, wykazuje poważne
objawy kryzysu tego, co ludzkie: szerzące się poczucie zagubienia, samotność i opuszczenie
osób starszych, trudności w znalezieniu gotowości do śpieszenia z pomocą u tych, którzy żyją
obok nas. W krajach najbardziej zaawansowanych technologicznie zanika bliskość: wszyscy
jesteśmy ze sobą połączeni, ale nie jesteśmy ze sobą w relacji. Pogoń za wydajnością,
przywiązanie do rzeczy i ambicji prowadzą nas do koncentrowania się sobie i niezdolności do
altruizmu. Ewangelia, przeżywana we wspólnocie, może przywrócić nam integralne, zdrowe,
odkupione człowieczeństwo.
Ponawiam zatem zachętę do podejmowania działań wskazanych w Bulli Ogłaszającej
Jubileusz (nn. 7-15), ze szczególnym uwzględnieniem najuboższych i najsłabszych, chorych,
starszych, wykluczonych ze społeczeństwa materialistycznego i konsumpcyjnego. I aby czynić to
w stylu Boga ? z bliskością, współczuciem i czułością ? troszcząc się o osobistą relację z braćmi i
siostrami w ich konkretnej sytuacji (por. Adhort. apost. Evangelii gaudium, 127-128). Często to
właśnie oni uczą nas, jak żyć z nadzieją. A poprzez osobisty kontakt będziemy mogli przekazywać
miłość współczującego Serca Pana. Doświadczymy, że ?Serce Chrystusa (?) jest żywym
rdzeniem pierwszego przepowiadania? (Enc. Dilexit nos, 32). Czerpiąc z tego źródła, można
bowiem z prostotą ofiarować nadzieję otrzymaną od Boga (por. 1 P 1, 21), niosąc innym to samo
pocieszenie, którym my jesteśmy pocieszani przez Boga (por. 2 Kor 1, 3-4). W ludzkim i Boskim
Sercu Jezusa Bóg pragnie przemawiać do serca każdego człowieka, przyciągając wszystkich do
swojej Miłości. ?Jesteśmy posłani, aby kontynuować misję [Jezusa]: być znakiem Serca Chrystusa
i miłości Ojca, obejmując cały świat? (Przemówienie do uczestników Zgromadzenia Ogólnego
3
Papieskich Dzieł Misyjnych, 3 czerwca 2023 r.).
3. Odnowić misję nadziei
Dziś, w obliczu pilnej potrzeby misji nadziei, uczniowie Chrystusa są wezwani przede wszystkim
do formowania siebie, aby stać się ?budowniczymi? nadziei oraz odnowicielami często
roztargnionej i nieszczęśliwej ludzkości.
W związku z tym, konieczne jest odnowienie w nas duchowości paschalnej, którą przeżywamy w
każdej celebracji eucharystycznej, a zwłaszcza w Triduum Paschalnym, stanowiącym centrum i
kulminację roku liturgicznego. Jesteśmy ochrzczeni w odkupieńczej śmierci i zmartwychwstaniu
Chrystusa, w Passze Pana, która wyznacza wieczną wiosnę historii. Jesteśmy wówczas ?ludźmi
wiosny?, ze spojrzeniem zawsze pełnym nadziei, którym dzielimy się ze wszystkimi, ponieważ w
Chrystusie ?wierzymy i wiemy, że śmierć i nienawiść nie są ostatnimi słowami w odniesieniu do
ludzkiej egzystencji? (por. Katecheza, 23 sierpnia 2017 r.). Zatem z misteriów paschalnych,
sprawowanych w celebracjach liturgicznych i sakramentach, nieustannie czerpiemy moc Ducha
Świętego z gorliwością, determinacją i cierpliwością do pracy na rozległym polu ewangelizacji
świata. ?Zmartwychwstały i chwalebny Chrystus jest głębokim źródłem naszej nadziei i nie
zabraknie nam Jego pomocy, by wypełnić powierzoną nam przez Niego misję? (Adhort.
apost. Evangelii gaudium, 275). W Nim żyjemy i świadczymy o tej świętej nadziei, która jest
?darem i zadaniem dla każdego chrześcijanina? (La speranza ? una luce nella notte, Citt? del
Vaticano 2024, s. 7).
Misjonarze nadziei są mężczyznami i kobietami modlitwy, ponieważ ?osoba, która żywi nadzieję,
jest osobą, która się modli?, jak podkreślił Czcigodny kardynał Van Thuan, który zachował nadzieję
żywą w długim ucisku więzienia dzięki sile, jaką otrzymywał z wytrwałej modlitwy i Eucharystii
(por. F.X. Nguyen Van Thuan, Il cammino della speranza, Roma 2001, n. 963). Nie zapominajmy,
że modlitwa jest pierwszym działaniem misyjnym i jednocześnie ?pierwszą siłą nadziei?
(Katecheza, 20 maja 2020 r.).
Odnówmy zatem misję nadziei, wychodząc od modlitwy, zwłaszcza modlitwy Słowem Bożym, a
szczególnie Psalmami będącymi wielką symfonią modlitwy, której kompozytorem jest Duch Święty
(por. Katecheza, 19 czerwca 2024 r.). Psalmy uczą nas nadziei w przeciwnościach,
rozpoznawania znaków nadziei i nieustannego ?misyjnego? pragnienia, aby Bóg był wychwalany
przez wszystkie narody (por. Ps 41, 12; 67, 4). Modląc się, podtrzymujemy iskrę nadziei rozpaloną
w nas przez Boga, aby stała się wielkim ogniem, który oświeca i ogrzewa wszystkich wokół nas,
także poprzez konkretne działania i czyny inspirowane samą modlitwą.
Wreszcie, ewangelizacja jest zawsze procesem wspólnotowym, podobnie jak charakter
chrześcijańskiej nadziei (por. Benedykt XVI, Enc. Spe salvi, 14). Proces ten nie kończy się wraz z
pierwszym głoszeniem i chrztem, ale jest kontynuowany wraz z budowaniem wspólnot
4
chrześcijańskich poprzez towarzyszenie każdemu ochrzczonemu na drodze Ewangelii. We
współczesnym społeczeństwie, przynależność do Kościoła nigdy nie jest rzeczywistością nabytą
raz na zawsze. Dlatego misyjne działanie, polegające na przekazywaniu i kształtowaniu dojrzałej
wiary w Chrystusa, jest ?wzorcem każdego dzieła Kościoła? (Adhort. apost. Evangelii gaudium,
15), dzieła, które wymaga komunii modlitwy i działania. Kładę jeszcze nacisk na tę misyjną
synodalność Kościoła, a także na posługę Papieskich Dzieł Misyjnych, promujących misyjną
odpowiedzialność ochrzczonych oraz wspieranie nowych Kościołów partykularnych. I zachęcam
was wszystkich, dzieci, młodzież, dorosłych, osoby starsze, do aktywnego udziału we wspólnej
misji ewangelizacyjnej poprzez świadectwo waszego życia i poprzez modlitwę, wasze
poświęcenie i waszą hojność. Dziękuję wam za to!
Drodzy siostry i bracia, zwróćmy się do Maryi, Matki Jezusa Chrystusa, naszej nadziei. Jej
powierzmy nasze życzenie na ten Jubileusz i na nadchodzące lata: ?Oby światło chrześcijańskiej
nadziei dotarło do każdego człowieka, jako orędzie Bożej miłości skierowane do wszystkich! Niech
Kościół będzie wiernym świadkiem tego orędzia na całym świecie!? (Bulla Spes non confundit, 6).
Rzym, u Świętego Jana na Lateranie, dnia 25 stycznia 2025 roku, w święto Nawrócenia św. Pawła
Apostoła.
FRANCISZEK
Copyright ? Dicastero per la Comunicazione – Libreria Editrice Vaticana